container

En dan hard zwoegen. Het huis moest leeg en gepoetst van boven tot onder. Het waren twee dagen waarin we tegen de klok raceten, maar we hebben het gehaald. Het huis was leeg en proper en de container was vol. Voorziene aankomstdatum in Belgie zou 9 november zijn. Tot dan wordt het kamperen in ons huisje in Belgie.

Afscheid op school

Ook op school moest er uitgebreid afscheid genomen worden. Afscheid van een geweldige juf (de foto's hieronder zeggen genoeg), maar ook afscheid van de prep-mama's waaronder mijn vriendin Rachel, de lollipop man en de klasgenootjes natuurlijk. Bedankt Balnarring Primary school! Het was een geweldig jaar!!! Thanks Balnarring Primary school ! We will miss you !! And a special thanks to Susan of Prep A!

Afscheid

We zijn intussen een week geleden vertrokken op onze grote trip die ons uiteindelijk terug naar Belgie zal leiden. Na een jaar Australie hebben we besloten om dit avontuur voorlopig op te bergen. Er moest dan ook (alweer) afscheid genomen worden. We begonnen in ons huisje in Mornington, waar we afscheid namen van Kundry en John die we hier in Australie leerden kennen. Ook onze buren Nina en Gavin die intussen goede vrienden zijn geworden, waren van de partij.

Sorrento

De pracht en praal van de wilde zee in surf beach Sorrento in de winter. Ik zou er uren naar kunnen kijken ware het niet dat de wind nogal koud durft uitvallen in deze tijd van het jaar.  De kinderen vonden het ook een impressionant zicht en begrepen meteen het concept "erosie".

kikkerplaag

Met het mooie winterweer (jaja, ik ben weer daar - 't wordt afgezaagd he ;-)) komen ook de kikkers binnen om wat schaduw te zoeken voor de brandende winterzon.  We hebben hier dus te kampen met een ware kikerplaag ten huize Cheyns-De Zutter en mortein schijnt ze niet te deren...

huppeldepup

Ik weet dat jullie doorwinterde (vergeef de woordspeling) Aussie Belgen het misschien niet geloven, maar hier is het nog steeds aan  het nazomeren.  We hadden dit jaar in Victoria de slechtste zomer die zie hier allertijden hadden meegemaakt en volgens mij wordt dit nu ruimschoots goed gemaakt met de winter.  Op het programma vandaag stond dus "aperitieven op een terrasje".  De mooie foto hieronder werd gemaakt door onze fotograaf van dienst, Jozefien Cheyns.  

Op de terugweg deden we een ommetje langs een wat kleiner baantje tot papa ineens een klein sprongetje maakte achter zijn stuur en dito kreetje uitschreeuwde.  Er sprong plots een kangoeroe vrolijk naast de sjieke bak.  Ik grabbelde nog naar mijn camera om het bewijsmateriaal op de gevoelige plaat te leggen, maar mijn handtas is niet de meest geordende, dus helaas heb ik het beest slechts op zijn vluchtweg kunnen pakken.

Sebastiaan vond het allemaal niet zo grappig en wou dat de deuren van de auto gesloten bleven, want volgens hem zou die kangoeroe wel eens een "lift" willen en daarvoor moest hij maar zijn eigen vervoer zoeken - aldus Sebastiaan. Voor de verandering gierde Jozefien het uit van het lachen en begreep absoluut niet waar papa's kreetjes vandaan kwamen.  Ze had al eeuwen geleden een bordje gezien waarop stond aangeduid dat hier kangoeroe's langs je auto meehoppen, dus wat was eigenlijk ons probleem?  

Tja, de wereld door de ogen van een kind kan toch simpel zijn he

winter in Mornington part II

Winter of geen winter, dit is en blijft Australie natuurlijk en dus kunnen we weldegelijk ook nog onze tijd op het strand doorbrengen. Terwijl Jozefien op school flink leert lezen en schrijven, profiteren Seb en ik ervan om zandkastelen te bouwen op het strand iets verderop.  

Winter in Mornington

De mooie herfstdagen hebben hier stilaan plaatsgemaakt voor de natte winter. We zagen ons dus genoodzaakt om wat binnenactiviteiten te zoeken om de dagen door te komen.
We houden ons bezig met knutselen, haken en koken. We proberen allerlei typisch Belgische gebakjes uit zoals Mattentaarten en Frangipane. In de foto hieronder zie je de "matten" die in de mattentaart moeten. De taarten waren niet slecht, maar het is niet makkelijk om hier goede bladerdeeg te vinden, dus wie tips heeft (naast Fillo pastry) laat het ons maar weten!

Attack of the Kookaburra

Het was een van de laatste mooie herfstdagen en we profiteerden er van om nog een mooie wandeling te maken in het natuurgebied Seawinds bij Arthurs Seat.  Op algemene vraag van de kinderen en aangezien we intussen al meer dan 7 maand in Australie wonen, besloten we om net als de natives eens een barbecue te houden in het park.  We waren op alles voorzien (plastic bordjes, bestek en zelfs plastic wijnglaasjes) en gezien de dagen stilaan korter beginnen te worden hadden we er zelfs een kaars mee zodat we niet door het donker zouden overvallen worden.  Helaas vergat mama dat kaarsjes ook vuur nodig hebben om te branden en gezien papa niet echt de "robinson" van dienst was die vuur maakte met wat stokjes en/of stenen moesten we een groot deel van onze maaltijd in het donker verorberen.  Terwijl we met z'n allen genoten van onze lekker gebakken worsten werden we stiekem in de gaten gehouden door een kookaburra in de boom naast ons tafeltje.  We hoorden de schaterlachende kookaburra's in de verte en lachten zelf lekker mee....  tot ... de kookaburra in de aangrenzende boom besloot een worst van Jozefien's bord te stelen.  Jozefien schreeuwde het uit, maar de kookaburra wist van geen ophouden en bleef volharden in zijn boosheid.  Jozefien vond het welletjes geweest en besloot haar worstje in de sjieke bak te verorberen.  De volgende keer zullen we zoals de Aussies onze picknick 's middags opeten.
In  het filmpje kan je horen hoe de kookaburra's ons uitlachen terwijl we op de tast onze worst op onze vork proberen prikken

Paasvakantie wandelvakantie

En we bleven maar wandelen in de paasvakantie.  Daar zat het mooie weer natuurlijk ook voor iets tussen.  Dit keer trokken we naar Hastings, de stad waar ook Bluescope Steel is waar Jan werkt.  Zoals je aan de foto's merkt is er ook hier van industriegebied geen sprake.  Alleen een hele hoop kwetterende rainbow lorikeets die zich tegoed deden aan de bloesems van de bomen.  Meestal zitten er in die buurt ook mooie grote pelikanen, maar die hebben we dit keer gemist gezien het al hoog tij was toen we bij de rustplaats van de pelikanen arriveerden.  Zowel de kindjes als wij hebben de wandelmicrobe goed te pakken, dus er zal nog veel meer moois volgen (als het weer tenminste blijft meezitten)

Mornington Peninsula

We trokken nog eens richting Arturs Seat waar we in het Seawinds Park een deugddoende wandeling deden.  Jozefien stapte de 6 km helemaal alleen uit.  Seb moest op het einde wat gedragen worden, maar heeft verder zeker en vast flink meegestapt.  Ik ben trots op mijn stappers.  Zowel op de heenweg als op de terugweg kregen we weer wat prachtige beelden van de peninsula te zien.  Hieronder een paar indrukken.

Zicht op de baai 's morgens:

Zicht op de baai in de vroege en late namiddag:

Zicht op de baai bij zonsondergang:

Zicht op de baai by night:


Wonen we hier niet prachtig?

The beast

De meesten onder jullie hadden het wel al gezien op onze facebook pagina, maar we hadden afgelopen weekend weer eens bezoek.  Dit keer was het niet zo'n gewenst bezoek als de mensen van ons eiland of de mensen uit het land van oz.  Neen, het was zelfs ongewenst bezoek.  Het was een klein donkergrijs beestje met lange staart en spitse buik.  Net toen ik me in de zetel wilde neervleien met een goede film schoot het beest in kwestie in een verder pikdonker huis van onder mijn gat en vluchtte bliksemsnel onder de andere zetel.  Aangezien hier nogal wat enge beesten zitten en ik niet goed had gezien welk beest het was, enkel dat het een GROOT en zwart beest was was ik nogal in paniek (en dat is eigenlijk vrij licht uitgedrukt).  Ik schreeuwde dus prompt het hele huis bijeen, maar kreeg geen reactie.  Niemand liet zich door mijn ijskoude gillen uit zijn dromen halen.  Dan maar al mijn moed bijeen geraapt en toch op de grond gesprongen om Jan uit zijn bed te gaan koteren.  Bij het horen over mijn verhaal over een GROOT onbekend zwart beest, groter dan ik ooit in de zoo had gezien dat nu halt hield onder onze zetel, las ik echter ook paniek in Jan zijn ogen.  We besloten eerst en vooral onze korte pyamabroek, teenslippers en blote voeten in te ruilen voor lange broeken, kousen en gesloten schoenen.  Op die manier kon er toch al niets aan onze tenen of kuiten knabbelen.  Daarna gingen we op jacht.  Ik met een borstelsteel, Jan met een spaanse mop in de hand.  Ik wist het beest perfect zitten, maar geen van ons beiden durfde de handen onder de zetel te steken om die omhoog te heffen.  Nadat we ontdekten dat zowel de borstelsteel als de steel van de zwabber niet sterk genoeg waren om als hefboom te dienen bij het optillen van de zetel, besloot ik toch de zetel op te heffen terwijl Jan met de spuitbus "Mortein" in de aanslag stond.  Nu zag ook Jan met eigen ogen het grote beest van onder de zetel vandaan rennen en het op een spurtje zetten richting TV kast.  Nog steeds hadden we niet door om welk beest het ging.   De schrik en paniek namen echter alleen maar toe.   Toen we het beest van daaruit nogmaals een kast verder jaagden hadden we eindelijk een naam voor het beest.  In plaats van een tarantula werd het plots een ordinaire muis.  De schrik werd er echter niet minder door, want om te beginnen was onze adrenaline op dat moment al het kookpunt genaderd en verder zijn we allebei ook niet echt zot van knaagdieren.  In elk geval wisten we nu waar we mee te maken hadden en we wisten dus ook dat we met onze spuit Mortein niet ver zouden geraken.  We besloten het internet te raadplegen en even later hadden we een ingenieuze zelfgemaakte val opgezet die je op de foto hieronder kan bewonderen.  Een keukenrol (muizen zijn dol op tunnels las ik) met daarin een cracker met pindakaas (bij gebrek aan Belgische chocolade) op de zitting van een stoel.  De keukenrol werd aldus gepositioneerd dat de muis met haar eigen gewicht het tunneltje zou doen kantelen eens ze bij het lekkers kwam en meteen een 25-tal centimeter naar beneden duikelen in onze (met een wierrookstokje opengehouden) vuilbak.  We legden ook nog een stoel in een helling op de andere stoel om het de muis iets makkelijker te maken.  Zo bleven we de wacht houden tot het ochtendlicht (of toch bijna).  Helaas was de muis niet echt een fan van pindakaas en besloot ze haar holletje niet meer te verlaten die nacht.  De volgende ochtend stond Jan bij opening al in de bunnies om 6 muizenvallen van 3 verschillende soorten te kopen.  Een paar minuten later stond ons huis vol met vallen en besloten we zelf de plaat te poetsen en de zee op te zoeken.  Na wat welverdiende rust op het strand bleek het beest echter nog steeds niet in de val te zijn gelopen.  Aangezien we echter nog kapot waren van de slapeloze nacht van voordien besloten we deze keer toch maar in ons bed te kruipen na een grondige check van alle slaapkamers.  We legden een deken onder de kier van onze slaapkamerdeur en sloegen net de dons terug toen we een zachte, doch resolute "klak" hoorden.  We keken elkaar aan en wisten hoe laat het was.  De muis haar laatste minuut was geslagen.  Toen Jan ging kijken bleek het beest er met hoofd eerst in gelopen te zijn en een vluchtige autopsie wees uit dat het knaagdiertje gestorven was aan een gebroken nekje.  Jippie!!!  Hoera!!!  The beast is dead!  We konden weer ademen.  Voor alle zekerheid werden de vallen ook nog de volgende dagen uitgezet, maar ze werden niet meer bezocht.  Laat ons hopen dat mr mouse onze enige bezoeker was en dat hij geen lid was van de bond voor jonge en grote gezinnen.  We hebben in elk geval ook geen strontjes meer gevonden, dus we leven op hoop.

ons huis in Mornington

Op algemeen verzoek van de thuisfronters volgen hier wat foto's van ons huis...  Our house, in the middle of our street ;-)

zonsondergang

Zonsondergang in Mornington.  Mooi toch he!

huizenjacht

Gisteren met een toekomstige collega van Jan - een gezapige blootsvoets rijdende mens - de buurten hier wat gaan verkennen.  Mount Martha en Mornington dragen nog altijd onze voorkeur weg, maar het aantal beschikbare rentals voor 21 oktober - de dag dat we ons vakantiehuisje moeten verlaten -  is er niet echt groot.  Daarom zijn we vandaag ook de buurt van Frankston, meer bepaald Frankston South gaan kijken.  Ook wel wat mooie huizen gezien daar, maar daar heb je wel de highway 11 die nogal wat roet in het eten gooit.  Het huis moet echt aan de juiste kant van de 11 liggen, anders moet je voor iedere trip naar zee de highway oversteken.  Dat vermindert dus ook weer het aantal rental properties.  Morgen trekken we op pad naar de real estate agents.  Hopelijk komt er snel iets uit de bus, want verlenging voor het vakantiehuis blijkt ook niet mogelijk.  We leven nog steeds op hoop.  We hebben nog anderhalve week en denken dat we op die tijd toch iets moeten vinden.  Duim maar allemaal mee.

Intussen amuseren we ons maar een beetje op het strand, we moeten toch leren relaxen zoals echte aussies he

Vakantiehuisje

Bij deze is ons vakantiehuisje geboekt, alle info op http://www.seaeaglebeachhouse.com.au/. Daar gaan we dus de eerste 14 dagen spenderen, en ondertussen proberen om een deftig rental house te vinden in Mornington en omgeving.