Canberra, the bush capital

Het is schoolvakantie, dus de reds gingen nog maar eens op trip.  Dit keer gingen we naar Canberra.  We logeerden echter op de rand van NSW en ACT in het burrinjuck waters state park en dat was een hele belevenis.  Na een lange autorit kwamen we vermoeid aan in onze cabin.  We maakten snel onze bedjes op en gingen vroeg onder de wol.  De volgende ochtend werden we meteen verwelkomd door het plaatselijke ontvangstcommittee van kangoeroes.  De kinderen waren eerst wat argwanend "bijten ze niet? boksen ze niet? gaan ze niet op ons springen?" maar al gauw werd de angst ingeruild voor nieuwsgierigheid (we zagen er zelfs eentje met joey in de buidel, zie foto linksboven) en al gauw was er heel wat interactie tussen kangoeroes en kinderen.  De kinderen probeerden de sprongen van de kangoeroes na te bootsen en de kangoeroes keken met grote ogen van verbazing naar onze kleine springers.  Al gauw was er van beide kanten geen schroom of angst meer te bespeuren en moesten we onze deuren mooi dicht houden om de kangoeroes buiten te houden.  

Toen Sebastiaan ontdekte dat een van de diertjes een "hoopje" op ons terras had achter gelaten besloot hij de diertjes toch eens toe te spreken en een lesje zindelijkheid te preken... Daarna besloot hij een spel hockey te spelen met de uitwerpselen...

Verder bezochten we ook nog het Questacon museum in Canberra, beetje vergelijkbaar met ons plaatselijke Technopolis waar de kinderen dan weer op wetenschapsgebied hun hartje konden ophalen.  Ze kropen in de huid van bob de bouwer, een veearts en een garagist, maar we beleefden er ook een aardbeving van 8.2 op de schaal van Richter in de realistische aardbevingsruimte.  We zagen een gigantische bliksem inslaan en leerden allerlei interessante weetjes.  

Toen we even een pauze namen en bijtankten in het Belgian Beer Cafe ging daar plots het brandalarm af en konden we ons biertje buiten in de regen en ijzige wind verder opdrinken.  Gelukkig zagen Seb en Jozefien al snel fireman Sam met zijn brandweerwagen aankomen gesjeesd en in een mum van tijd konden we genieten van onze gerookte worst met wortelstoemp.  Het was een korte trip, maar zeker en vast de moeite waard!  Ook onze sjieke bak kreeg voldoende aandacht van moeder natuur (vast en zeker omdat Sebastiaan hem zo mooi had gewassen voor ons vertrek)

sjieke bak wassen

Na onze tocht in de gippsland was onze sjieke bak aan een wasje toe.  Sebastiaan stak de handen uit de mouwen en in een mum van tijd was onze sjieke bak weer wit en blinkend!  Hieronder een voor en na foto...

Grand Ridge Road part II

We verkenden al eerder eens Gippsland (zie ons eerdere blogberichtje hierover - http://redsgodownunder.blogspot.com/2011/04/grand-ridge-road-part-i.html) en reden toen het stukje van Seaview tot Mirboo North.  Dit keer vertrokken we in Foster en namen de "scenic route" Boularra Foster Road richting Gunyah.  Dit bracht ons weer op de Grand Ridge Road, maar dit keer midden in het Strzelecki Forest - genaamd naar de Poolse ontdekker.  We kregen weer een knap staaltje regenwoud te zien, zowel langs als op de baan.  Mama moest af en toe de handen uit de mouwen steken, terwijl papa met een kritische blik toekeek, maar uiteindelijk zag hij dat het goed was en we konden weer verder.

Naarmate de route vorderde moesten we constateren dat onze sjieke bak zijn naam minder en minder waardig werd.  We hielden nog even halt bij de prachtige watervallen in Agnes Falls en Jozefien en Sebastiaan hielden er een wedstrijdje plaslopen.  

Om op te warmen stopten we in een Mc Donalds voor een kopje koffie en we  parkeerden in het stadje Leongatha naast een zogenaamde mud slut waarnaast de enkele moddervlek op onze sjieke bak verwaarloosbaar kon genoemd worden.

Wat wildlife betrof kwamen we heel wat wallibies tegen, de meesten hiervan lagen echter langs de kant van de weg met de pootjes richting hemel wijzend.  

huppeldepup

Ik weet dat jullie doorwinterde (vergeef de woordspeling) Aussie Belgen het misschien niet geloven, maar hier is het nog steeds aan  het nazomeren.  We hadden dit jaar in Victoria de slechtste zomer die zie hier allertijden hadden meegemaakt en volgens mij wordt dit nu ruimschoots goed gemaakt met de winter.  Op het programma vandaag stond dus "aperitieven op een terrasje".  De mooie foto hieronder werd gemaakt door onze fotograaf van dienst, Jozefien Cheyns.  

Op de terugweg deden we een ommetje langs een wat kleiner baantje tot papa ineens een klein sprongetje maakte achter zijn stuur en dito kreetje uitschreeuwde.  Er sprong plots een kangoeroe vrolijk naast de sjieke bak.  Ik grabbelde nog naar mijn camera om het bewijsmateriaal op de gevoelige plaat te leggen, maar mijn handtas is niet de meest geordende, dus helaas heb ik het beest slechts op zijn vluchtweg kunnen pakken.

Sebastiaan vond het allemaal niet zo grappig en wou dat de deuren van de auto gesloten bleven, want volgens hem zou die kangoeroe wel eens een "lift" willen en daarvoor moest hij maar zijn eigen vervoer zoeken - aldus Sebastiaan. Voor de verandering gierde Jozefien het uit van het lachen en begreep absoluut niet waar papa's kreetjes vandaan kwamen.  Ze had al eeuwen geleden een bordje gezien waarop stond aangeduid dat hier kangoeroe's langs je auto meehoppen, dus wat was eigenlijk ons probleem?  

Tja, de wereld door de ogen van een kind kan toch simpel zijn he

Attack of the Kookaburra

Het was een van de laatste mooie herfstdagen en we profiteerden er van om nog een mooie wandeling te maken in het natuurgebied Seawinds bij Arthurs Seat.  Op algemene vraag van de kinderen en aangezien we intussen al meer dan 7 maand in Australie wonen, besloten we om net als de natives eens een barbecue te houden in het park.  We waren op alles voorzien (plastic bordjes, bestek en zelfs plastic wijnglaasjes) en gezien de dagen stilaan korter beginnen te worden hadden we er zelfs een kaars mee zodat we niet door het donker zouden overvallen worden.  Helaas vergat mama dat kaarsjes ook vuur nodig hebben om te branden en gezien papa niet echt de "robinson" van dienst was die vuur maakte met wat stokjes en/of stenen moesten we een groot deel van onze maaltijd in het donker verorberen.  Terwijl we met z'n allen genoten van onze lekker gebakken worsten werden we stiekem in de gaten gehouden door een kookaburra in de boom naast ons tafeltje.  We hoorden de schaterlachende kookaburra's in de verte en lachten zelf lekker mee....  tot ... de kookaburra in de aangrenzende boom besloot een worst van Jozefien's bord te stelen.  Jozefien schreeuwde het uit, maar de kookaburra wist van geen ophouden en bleef volharden in zijn boosheid.  Jozefien vond het welletjes geweest en besloot haar worstje in de sjieke bak te verorberen.  De volgende keer zullen we zoals de Aussies onze picknick 's middags opeten.
In  het filmpje kan je horen hoe de kookaburra's ons uitlachen terwijl we op de tast onze worst op onze vork proberen prikken

De sjieke bak

Na ons ongevalletje op weg naar Ikea (zie de post Ikea en boem patat in ons gat) wordt de sjieke bak eindelijk hersteld.  De schade was miniem, maar toch moet de sjieke bak voor 4 dagen in de garage verblijven.  Ik oefen vanavond meteen met de Getz om links te leren schakelen, want een hele dag zonder auto is in car-country verre van evident.

We hebben ook nog een hoop te regelen, want binnenkort is het niet alleen kerst, maar is het ook de 5e verjaardag van Jozefien.  Daar kijkt ze al bijna een heel jaar naar uit, dus het zal een groot feest worden met ditto cake, eventueel een klein BBQ-tje en uiteraard wat ijsjes op het strand.  Duimen voor mooi weer is dus de boodschap !

vakantie in eigen land - deel 2

Naast de Dandenongs (het stukje regenwoud uit het vorige blogbericht) bezochten we afgelopen weekend ook een oud mijnwerkersstadje Bendigo genaamd.  En het ging niet om koolmijnen, maar wel om goudmijnen.  De goudkoorts hier dateert van de jaren 1850.  Het stadje leek dan ook zo te zijn weggelopen uit een Amerikaanse Western.  De regen gooide wat roet in het eten, maar onze sjieke bak overwon met gemak de in rivieren omgetoverde wegen. Lang leve de sjieke bak dus !  De goudmijn kon ook bezocht worden en via een pratende tram krijg je een rondleiding in deze bruisende stad.

sjieke bak en veel miserie

Vandaag kregen we weer een paar typische Australische telefoontjes.  Het eerste was om te melden dat het tweede stapelbed dat we een maand geleden besteld en betaald hadden nog steeds niet binnen was.  "Due to an internal screw up the wharehouse delivered us normal beds instead of bunks.  Sorry for the inconvenience. The bunks will be here in two weeks !"  Van waar moeten die bedden wel komen zeg?  Timboektoe??  Neen! China natuurlijk! Everything is made in China tegenwoordig en dat zal met die bedden wel niet anders zijn. 't Is godgeklaagd.  Post van belgie staat hier op minder dan een week, maar op een stom stapelbed moet een mens anderhalve maand wachten.  Al een chance dat onze kleine bezoekers pas over een dikke maand komen, dat geeft ons nog wat speling met de bedden.

Het volgende telefoontje ging - jaja, je raadt het al uit de titel - over de sjieke bak.   

Garage: "Good news sir, the problem was a "kink in the cable" en you can PROBABLY come and get the car tonight".  

Juist...  Gezien de garage een dik uur rijden hiervandaan is hadden we toch graag wat meer zekerheid.   

Wij: "Can you confirm us that the car will be ready for pick up tonight?"

Garage: "One moment please, I will check with the shop.  Sorry sir, the shop is not answering the phone.... (duh!)... na nog veel luide wachtmuziek kregen we toch bevestiging.  De auto zou na sluitingsuren van de garage (17u) aan de straatkant geparkeerd staan met de sleutel in het handschoenkastje.  Voor alle zekerheid wezen ze er nog eens op dat we zeker de reservesleutel moesten meebrengen zodat we "access to the vehicle" zouden hebben.  Zogezegd zogedaan en nadat Jan van het werk thuis was vatten we voor de tweede keer vandaag de rit naar Bentleigh aan.  Daar aangekomen bleek mama's sjieke bak echter niet te bespeuren.  We hebben een paar keer het blokje (zeg maar blok) rond gereden om er ons van te verzekeren dat ze mijn sjieke bak ook niet in een of ander zijstraatje hadden weggemoffeld, maar helaas, no sign of the sjieke bak.  We hebben ook binnen in de garage gekeken of we onze sjieke bak niet zagen staan met een prijskaartje erop... wie weet wilden ze hem wel opnieuw verkopen.  Het blijft immers een sjieke bak, dus de aantrekkingskracht is groot.  Maan neen, ook binnen was de sjieke bak niet te bespeuren.  De kinderen opperden nog dat Zwieber de vos uit Dora hem misschien had gestolen en dat was misschien nog niet zo'n slechte piste.  Swiper (de Engelse Zwieber) is hier ook wel vrij populair, maar een meer plausibele optie is dat ze de sjieke bak weldegelijk langs de straat hebben geparkeerd, met de sleutels in het handschoenkastje... maar was hij ook gesloten vraag ik me af???  We hebben een briefje in de bus gestopt en ze mogen morgen een gekruid telefoontje van ons verwachten.  Meer (hopelijk goed) nieuws volgt!