sjieke bak en veel miserie

Vandaag kregen we weer een paar typische Australische telefoontjes.  Het eerste was om te melden dat het tweede stapelbed dat we een maand geleden besteld en betaald hadden nog steeds niet binnen was.  "Due to an internal screw up the wharehouse delivered us normal beds instead of bunks.  Sorry for the inconvenience. The bunks will be here in two weeks !"  Van waar moeten die bedden wel komen zeg?  Timboektoe??  Neen! China natuurlijk! Everything is made in China tegenwoordig en dat zal met die bedden wel niet anders zijn. 't Is godgeklaagd.  Post van belgie staat hier op minder dan een week, maar op een stom stapelbed moet een mens anderhalve maand wachten.  Al een chance dat onze kleine bezoekers pas over een dikke maand komen, dat geeft ons nog wat speling met de bedden.

Het volgende telefoontje ging - jaja, je raadt het al uit de titel - over de sjieke bak.   

Garage: "Good news sir, the problem was a "kink in the cable" en you can PROBABLY come and get the car tonight".  

Juist...  Gezien de garage een dik uur rijden hiervandaan is hadden we toch graag wat meer zekerheid.   

Wij: "Can you confirm us that the car will be ready for pick up tonight?"

Garage: "One moment please, I will check with the shop.  Sorry sir, the shop is not answering the phone.... (duh!)... na nog veel luide wachtmuziek kregen we toch bevestiging.  De auto zou na sluitingsuren van de garage (17u) aan de straatkant geparkeerd staan met de sleutel in het handschoenkastje.  Voor alle zekerheid wezen ze er nog eens op dat we zeker de reservesleutel moesten meebrengen zodat we "access to the vehicle" zouden hebben.  Zogezegd zogedaan en nadat Jan van het werk thuis was vatten we voor de tweede keer vandaag de rit naar Bentleigh aan.  Daar aangekomen bleek mama's sjieke bak echter niet te bespeuren.  We hebben een paar keer het blokje (zeg maar blok) rond gereden om er ons van te verzekeren dat ze mijn sjieke bak ook niet in een of ander zijstraatje hadden weggemoffeld, maar helaas, no sign of the sjieke bak.  We hebben ook binnen in de garage gekeken of we onze sjieke bak niet zagen staan met een prijskaartje erop... wie weet wilden ze hem wel opnieuw verkopen.  Het blijft immers een sjieke bak, dus de aantrekkingskracht is groot.  Maan neen, ook binnen was de sjieke bak niet te bespeuren.  De kinderen opperden nog dat Zwieber de vos uit Dora hem misschien had gestolen en dat was misschien nog niet zo'n slechte piste.  Swiper (de Engelse Zwieber) is hier ook wel vrij populair, maar een meer plausibele optie is dat ze de sjieke bak weldegelijk langs de straat hebben geparkeerd, met de sleutels in het handschoenkastje... maar was hij ook gesloten vraag ik me af???  We hebben een briefje in de bus gestopt en ze mogen morgen een gekruid telefoontje van ons verwachten.  Meer (hopelijk goed) nieuws volgt!

Ikea en onze sjieke bak

We zijn weer eens naar Ikea geweest - tegen beter weten in - en onzen sjieken bak heeft weer eens miserie.  Toen we naar huis reden hoorden we steeds een vreemd geluid bij elke straat die we naar links insloegen.  Een soort suizen.  Alsof er zand van de ene kant van de auto naar de andere verplaatst werd.  We probeerden ons al onze Ikea aankopen voor de geest te halen en te denken wat dat vreemde geluid kon veroorzaken, maar geraakten er niet uit.  Thuis meteen auto uitgeladen en met de lege auto weer een linkse straat opgezocht, op een rond punt wat toerkes gedaan en het geluid was er nog steeds !!  Bovendien had er zich inmiddels een hele natte plek gevormd op het tapijtje onderaan aan de passagierszetel.  Daarboven waren een geel en rood draadje (we geven hier een uitvoerige beschrijving van het probleem in de hoop dat een naarstige garagist meeleest - Bernard, je mag je persoonlijk aangesproken voelen, dat is immers de bedoeling ;-) te zien waar telkens een drupje water uit sijipelde... Ons persoonlijk vermoeden is dat het iets te maken heeft met de condensvloeistof van de airco, maar om eerlijk te zijn slaan we er echt wel met onze strooien hoedjes naar, want van auto's hebben we weinig kaas gegeten.  Enfin, we weten weer wat doen morgen.  Met de sjieke bak naar de garage.  Het valt jammergenoeg ook samen met de eerste trial schooldag van de junior Benton College waar Jozefien vanaf februari naartoe zal gaan en het valt ook samen met een nieuwe (hopelijk minder xenofobe) playgroup-afspraak in Mount Martha.  We zullen onszelf weer in een aantal gelijke delen moeten verdelen om onze agenda af te werken.  Jan mag het morgen al gaan uitleggen aan zijn baas: "euh, sorry, but our sjieke bak has fallen to pieces and needs fixing and so does our daughter..."

water galore !

Na een bezoekje aan het aquarium van Melbourne waar we in contact kwamen met haaien, waterschildpadden, vieze maar tegelijk intrigerende kwallen en reuze roggen besloten we ook zelf eens het water op te zoeken.

Aangezien het weer hier momenteel niet echt toelaat om richting strand te trekken, besloten we dus de lokale zwembaden eens uit te testen.  Met schrik in het hart (want in Merelbeke werden we op dat gebied zodanig verwend dat geen enkel Vlaams zwembad ook nog maar in de buurt kon komen van de verwennerij) gingen we dus op tocht.  Het was weliswaar Melbourne Cup en dus een public holiday, maar het zwembad van Hastings was open.  En tot 9 pm nog wel.  1:0 dus voor Australie, want in Belgie kan je op een feestdag lekker in je kot blijven, aangezien alles potdicht is.  De kleedkamers waren vrij groezelig en iedereen staat er gewoon bij elkaar in zijn blote flikker.  Dat is voor ons preutse Belgen toch even wennen.  Op het zembad zelf was op het eerste zicht niets aan te merken... alleen... waar kwam die doordringende frietgeur toch vandaan???  Was Bart De Wever ook in Hastings komen zwemmen?  We speurden rond naar het draakske, maar zagen in de plaats een bordje KIOSK.. een frietkraam, temidden van het zwemgebeuren...  In de andere hoek stond een koffieautomaat voor de dorsigen te lessen.  Vreemd, heel vreemd.  Bovendien is het hier blijkbaar helemaal niet de gewoonte om je uit te kleden om te gaan zwemmen.  Neen, je kan gewoon vlak naast het zwembad zitten met schoenen en  kleren aan en ondertussen aan je kind in het zwembad frietje voederen....  hmm  niet echt ons ding.  We hadden onze kleren in een (betalende) locker achtergelaten, daarin waren we ook uniek, iedereen anders legde die gewoon ergens te velde. Barbara haalde er de kids hun kleren uit na het zwemmen en vertrok richting kleedkamer. Jan stond daar nog in zijn zwembroek en klik het deurtje ging onverbiddelijk weer dicht om niet meer open te gaan de juiste code ten spijt. Daar stond hij dan in zijn (welisware nieuwe) zwembroek. Zijn bril was mee met de vrouw des huizes en zodoende zag hij ook de redder niet, ook niet na herhaaldelijk mimmespel van Barbara van achter de ruit. Uiteindelijk toch de redster met overgewicht (waar je dus eigenlijk niet kon naast kijken) gevonden en die zorgde voor een sesam-open-u truck. Helaas, bij het aankleden werd de man des huizes verplicht om commando naar huis te gaan, gezien delen van zijn garderobe al mee waren in Seb zijn zwemzak. 

Volgende keer proberen we het zwembad van Mornington. Wie weet wat staat ons daar te wachten, een kraam met gegrilde kip of meer the aussie way, een BBQ?  Lockers gaan we in elk geval niet meer gebruiken!

ikea en boem patat in ons gat

Een ritje naar Ikea is voor ons altijd een excursie vol gevaren.  Niet alleen het gevaar dat we ons zot kopen in de Ikea zelf, maar ook de rit naar Ikea (in Gent dan) heeft ons al eens eerder een geblutste auto en getraumatiseerde kinderen opgeleverd.  Avonturiers als we zijn wilden we echter de Ikea hier in Richmond niet uit de weg gaan en besloten we de autorit van anderhalf uur met twee gekke kinderen op de achterbank te trotseren.  Halverwege de rit sprongen de verkeerslichten van een drukke baan vlak voor onze neus op oranje.  We duwden hard op de rem, maar de Creoolse man die achter ons reed (en voor de meelezende familie trouwens sprekend op Andre Lootens leek) vond zijn rempedaal niet zo snel terug en reed boem patat op ons in.  Mama haar chique bak werd meteen omgetoverd in een blutskar.  Gelukkig deed de man niet moeilijk en waren we snel weer onderweg naar Ikea.  Van een ongevalsaangifte is hier overigens ook geen sprake.  Gewoon namen van verzekeringsmaatschappij uitwisselen, adressen en car registration.  Geen complexe tekeningen van kruispunten en autootjes dus.  De resterende spulletjes die we in Ikea gezien hadden en later gingen ophalen zullen nog even moeten wachten tot mama's chique bak een gloednieuwe bumper heeft.  We willen immers niet nog mensen op het idee brengen om boem patat in ons gat te rijden.

SUV en zomerweertje

Onze super deluxe SUV was nog niet klaar om afgehaald te worden.  Dan maar onze kleine Getz afgehaald. Vandaag was echter ook de dag dat ons 2 weekjes durende verblijf in het vakantiehuisje in Safety Beach ten einde liep en we moesten dus weer ons ganse hebben en houden verhuizen.  Dit keer gelukkig niet naar de andere kant van de wereld, maar naar een fantastische Bed & Breakfast in Mount Martha, alweer een pittoresk stadje hier op de peninsula.  De Bed & Breakfast wordt uitgebaat door de gastvrije Arnold en Gail en van zodra  je het terrein op komt ruik je de wondermooie tuin die Gail hier onderhoudt.  Hier kunnen jullie zelf zien hoe we met ons nieuwe verblijf weer eens met ons gat in de Australische boter zijn gevallen.
http://www.seppelthouse.com.au/
We hadden een beetje schrik om de hele verhuis met onze Getz te regelen en zijn vroeg genoeg opgestaan om eventueel een aantal keren over en weer te kunnen rijden met alle bagage.  Al bij al blijkt een Getz niet te onderschatten en hadden we aan 2 ritjes (eentje met en eentje zonder kinderen) ruimschoots voldoende.  Hiep hiep hoera voor Hyundai dus.

Intussen zijn we weer goed geïnstalleerd in onze nieuwe vestigingsplaats en blijven we hier lekker wonen in het mooie groen vlakbij het strand en de speeltuin tot we ons huisje tip top in orde klaargestoomd hebben.  De 2 bunkbeds, 2 queen beds, 42" tv, salon maar uiteraard ook wasmachine, droogkast en strijkijzer zijn al besteld en worden in de loop van het weekend thuis afgeleverd en in elkaar gezet. Rest ons nog een eettafel en uiteraard ook tuinmeubilair, want het wordt hier al volop zomer.  Vandaag zijn we pas om 17u naar het strand gegaan, want het was toch een beetje te heet voor ons Belgisch velleke.

Dental en fatty boys

We zijn amper 3 dagen in het land en begrijpen al ten volle waarom private health insurance zo belangrijk is.  Ondanks het feit dat ik net voor ons vertrek nog op controle ben geweest bij de tandarts in België kreeg ik hier net nadat mijn lichaam hersteld was van de jetlag een helse tandpijn die mijn nachtrust verstoorde en mijn dagen ondraaglijk maakte.  Het verdict was simpel: ik moet naar een Australische tandarts.  Aangezien ik al vele Belgische tandenbeulen in mijn leven heb bezocht, zag ik er massaal tegenop om de Australische tegenvoeter te ontmoeten.  Hij stelde mij echter meteen gerust en zijn assistente (in wiens ogen het wellicht ook lente was naar analgogie met het seizoen hier en ook met het liedje natuurlijk, maar ik was te bang om het te zien) deed me een slabbetje om en gaf me een grote zonnebril die ik verbaasd, maar volgzaam opzette.  De tandarts wist te vertellen dat de zonnebril was zodat je niet de hele tijd in het felle licht boven je moest kijken.  Hij beloofde me nogmaals zachtaardig te zijn.  Ik was immers zijn allereerste Belgische patiënte en wilde hij er nog meer krijgen in de toekomst, dan mocht hij met mij uiteraard niet beulen.  Zogezegd zogedaan en voor ik een spuit kreeg om het gaatje te vullen werd er zelfs met een super zacht watje met verdovende gel over het tandvlees gegaan opdat ook de spuit niet zo gevoeld worden.  Luxe zeg.  Verder kon je het hele gebeuren van boren, vullen en polijsten mooi volgen op een schermpje boven je hoofd, relaxed met een oversized zonnebril op je hoofd.

Na een 10 tal minuten was mijn gaatje verleden tijd en kon ik aan de balie mijn rekening gaan betalen.  Ik mocht zomaar effe 153 AUD ophoesten voor een simpel gaatje, geen X-rays, niets speciaals.  De mevrouw aan de balie keek me met ontzetting aan toen ik nee antwoordde op haar vraag :"do you not have any kind of private insurance at all??".  Tja, dat zullen we dan maar snel in orde maken en dan nog 6 maand wachten om een nieuw gaatje te krijgen, want er staat immers een wachttijd op dental...

Intussen amuseren de kids zich hier nog steeds te pletter in het huisje.  Voor hen is het nog steeds vakantie, ook al moeten we af en toe wat tijd uittrekken om wat huisjes te bezoeken.  Als het mooi weer is zijn ze niet uit de tuin weg te slaan, maar als het al eens wat frisser is amuseren ze zich samen met spelletjes spelen en verhaaltjes lezen in de fat boys die ze zelf tot "fatty boy" hebben gedoopt.  Dat wordt al zeker iets dat we ook in ons eigen huis zullen installeren.

huizenjacht

Gisteren met een toekomstige collega van Jan - een gezapige blootsvoets rijdende mens - de buurten hier wat gaan verkennen.  Mount Martha en Mornington dragen nog altijd onze voorkeur weg, maar het aantal beschikbare rentals voor 21 oktober - de dag dat we ons vakantiehuisje moeten verlaten -  is er niet echt groot.  Daarom zijn we vandaag ook de buurt van Frankston, meer bepaald Frankston South gaan kijken.  Ook wel wat mooie huizen gezien daar, maar daar heb je wel de highway 11 die nogal wat roet in het eten gooit.  Het huis moet echt aan de juiste kant van de 11 liggen, anders moet je voor iedere trip naar zee de highway oversteken.  Dat vermindert dus ook weer het aantal rental properties.  Morgen trekken we op pad naar de real estate agents.  Hopelijk komt er snel iets uit de bus, want verlenging voor het vakantiehuis blijkt ook niet mogelijk.  We leven nog steeds op hoop.  We hebben nog anderhalve week en denken dat we op die tijd toch iets moeten vinden.  Duim maar allemaal mee.

Intussen amuseren we ons maar een beetje op het strand, we moeten toch leren relaxen zoals echte aussies he